EICHMANN Kacper Ernest Ludwik (ok. 1800-1837) dyrektor fabryki sukienniczej

Pochodził z miasta Rügenwalde (Darłowo) na Pomorzu. Urodził się w rodzinie Emanuela i Charlotty z domu Sass. Używał imienia Ludwik.

Objął dyrekcję fabryki sukienniczej w Przedborzu po (zob.) Karolu Hamannie w 1829 r. Ponieważ posiadał również udziały własnościowe, fabryka zmieniła nazwę na: „Ludwik Eichmann et Company”. Nazwa ta był używana także po jego śmierci, aż do licytacji w 1846 r.

Produkcja fabryki za 1829 r. wg sprawozdania Rajmunda Rembielińskiego prezesa Komisji Województwa Mazowieckiego wyniosła: 30 postawów bai, 4 postawy sukna damskiego i 123 postawów kazimirku. Do Rosji wysłano 232 postawy sukna cienkiego. Zdaniem Józefa Śmiałowskiego nie była to jednak cała produkcja. Wg raportów z l. 1831-1833 wyroby manufaktury przedborskiej są ciągle pomnażane. O dobrej kondycji firmy pisano także w l. 1836-1837.

W 1836 r. Ludwik Eichmann, jako współwłaściciel fabryki miał udziały w wysokości 1/3 jej wartości, czyli 22 000 rubli srebrnych, tj. około 145 000 złotych polskich. Oznacza to, że wartość manufaktury wyceniano na 66 000 rs. (435 000 złp.).

W 1834 r. odkupił dzierżawę wieczystą Ekonomii Przedborskiej od (zob.) Joachima Langego. Jednak dopiero po 2 latach zażądano od niego dowodów kwalifikacyjnych upoważniających do zarządzania dobrami ziemskimi. Współwłaściciele manufaktury oświadczyli wówczas, że dostatecznym tego dowodem jest sprawowanie funkcji dyrektora fabryki wartej łącznie półtora miliona złotych polskich.

W wieku 33 lat, 28 XI 1834 r. w kościele ewangelicko-augsburskim w Warszawie poślubił 28-letnią pannę Eugenię Karolinę Cacun, córkę Józefa Fryderyka i Małgorzaty z domu Dickherr, urodzoną w mieście Montbeliard we Francji, zamieszkałą w Warszawie u przyjaciół na ul. Długiej. Co ciekawe, dwukrotne zapowiedzi o zamiarze zawarcia ich związku małżeńskiego były ogłoszone w kościele parafialnym rzymsko-katolickim w Bąkowej Górze a po raz trzeci we wspomnianym kościele warszawskim.  Świadkami na ślubie byli (zob.) gen. Ksawery Kossecki i Józef Lubowidzki radca stanu i prezes Banku Polskiego. Po ślubie zamieszkali w Przedborzu – Widomie. Tu 27 I 1937 r., urodziła się ich córka, Louise Kaviere Joannette. Jednym z jej chrzestnych był (zob.) Karol Wilhem Lembke. Uroczystość chrztu odbyła się w kaplicy filialnej w Przedborzu przynależnej do kościoła ewangelicko-augsburskiego w Tomaszowie.

Po jego niespodziewanej śmierci w 1837 r., nowym tymczasowym dyrektorem został kpt. Jacek Kossakowski ustanowiony przez gen. Ksawerego Kosseckiego.

Udziały Ludwika Eichmanna przejęła od spadkobierców na drodze cesji córka założyciela fabryki (zob.) Wojciecha Langego, (zob.) Dorota Julia Niepokoyczycka.

Ks. J. Wiśniewski, Dekanat konecki, Radom 1913; J. Śmiałowski, Wojciech Lange (1783-1930), Dzieje jednego awansu, Łódź 2000; tegoż: Przepływ kapitału ziemiańskiego i handlowo-przemysłowego w Królestwie Polskim w II poł. XIX wieku, Na przykładzie fabryki sukienniczej w Przedborzu [w:] Aktywność gospodarcza ziemiaństwa w Polsce w XVIII-XX w., pod redakcją W. Cabana, Kielce 1993; N. Gąsiorowska-Grabowska, Z dziejów przemysłu w Królestwie Polskim 1815-1918, Warszwa1963; https://geneszukacz.genealodzy.pl/

                                                                                                                    Wojciech Zawadzki