kucharskiKUCHARSKI Jan (1890-1922) nauczyciel, kierownik 7-klasowej Szkoły Powszechnej w Przedborzu

Urodził się 26 XII 1890 r. w Małopolsce. W Przedborzu przepracował zaledwie kilka lat. Mieszkał przy ul. Pocztowej. To za jego sprawą zdolny uczeń (zob.:) Marian Wnuk poszedł drogą artysty – rzeźbiarza.

Zmarł śmiercią samobójczą 29 X 1922 r. w Przedborzu. Motywy tego czynu pozostają nieznane, przyczyną mogła być zawiedziona miłość. Z powodu samobójstwa nie spisano aktu zgonu w parafii rzymsko-katolickiej. Dlatego też pochowany został w części cmentarza dawniej przeznaczonej właśnie dla samobójców.

W ostatniej woli zawarł życzenie, aby wybrane przez niego romantyczne teksty literackie posłużyły za symboliczne epitafia na własnym nagrobku:

Przyszłość jest zamknięta dla nas, choć na mej księdze siedmiu pieczęci czytamy uspokajające podłość sprawiedliwości.

Kraszewski

Więc duch mój uszedł w te próżnię zwątpienia,
gdzie światło wszelkie w noc wieczną się zmienia.
Ach! Żyłem, żyłem w tej przepaści długo,
miotan rozpaczą bezbrzeżną i wściekłą
i śmierć mi będzie tylko śmiercią drugą.
Darmo brzask walczył z ślepą nocy siłą
i coraz podlej na tej ziemi było.

Krasiński

Piękna kamieniarka z piaskowca i te właśnie bogate epitafia powodują, iż jego nagrobek zajmuje wyjątkową pozycję w tej dziedzinie na przedborskim cmentarzu. Staraniem Towarzystwa Miłośników Przedborza został rewitalizowany w 2011 r. z środków pozyskanych podczas kwesty we Wszystkich Świętych.

Akta USC w Przedborzu – negatywnie; Relacja Heleny Zawadzkiej; Wspomnienia Jadwigi Zielińskiej, w zbiorach autora; inwentaryzacja epitafiów Henryka Zawadzka; fotografia Wojciech Zawadzki.

Henryka i Wojciech Zawadzcy