abendowiczŁABENDOWICZ Wincencja Władysława (1910-1999) nauczycielka

Urodziła się  9 VII 1910 r. w Wadowicach w rodzinie Heleny i Michała Zembatych. Ojciec był spedytorem. Po ukończeniu 6-roku życia rozpoczęła naukę w Szkole Powszechnej im. Królowej Jadwigi w Wadowicach. Dalszą naukę kontynuowała w Seminarium Nauczycielskim również w Wadowicach, w zakresie specjalności geografia. W 1929 r. zdała egzamin i otrzymała dyplom nauczycielski.

Pierwszą pracę rozpoczęła we wrześniu 1932 r., jako nauczycielka w Szkole Powszechnej w Dąbrówce pow. Końskie. Pracowała tam z krótką przerwą spowodowaną warunkami wojny do 1 II 1954 r. Podczas wojny szkoła w Dąbrówce funkcjonowała w okresie od 1 II 1940 r. do 31 VII 1944 r. Później (15 IX -10 XII 1944 r.) nauczyciele zostali skierowani przez Niemców wraz całą ludnością, do prac przy budowie okopów w Skotnikach. W 1946 r. była przewodniczącą gminnego komitetu referendum. Ślubowanie służbowe w nowym rzeczywistości państwowej złożyła 19 IX 1949 r., w lokalu Publicznej Szkoły Podstawowej w Czermnie, następującej treści:

Ślubuję uroczyście, na powierzonym mi stanowisku urzędowym szczególnie w zakresie wychowania i nauczania powierzonej mi młodzieży, przyczyniać się ze wszystkich sił do ugruntowania wolności, niepodległości i potęgi Rzeczypospolitej, której wierności zawsze dochowam; umacniać w młodzieży poszanowanie prawa i wierności dla Ludowego Państwa Polskiego; obowiązki mojego urzędu wypełniać gorliwie i sumiennie, ściśle przestrzegać obowiązujących przepisów i stosować się do zarządzeń władz szkolnych; dochować tajemnicy służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności, uczciwości i sprawiedliwości społecznej.

W następstwie zawarcia związku małżeńskiego 4 X 1953 r. w Skotnikach, ze Stefanem Łabendowiczem  (1905-1971) sekretarzem Urzędu Gminnego w Przedborzu, przeniosła się do Przedborza. Od 1 II 1954 r. została nauczycielką w Szkole Podstawowej nr 1. Przepracowała w niej, także jako zastępca kierownika szkoły ponad 10 lat, tj. do połączenia SP-1 i SP-2 w Zbiorczą Szkołę Podstawową im. Kazimierza Wielkiego i ich przeprowadzki do nowo wybudowanego obiektu „Tysiąclatki” z dniem 1 IX 1964 r. W nowej szkole była zastępcą dyrektora.

Mimo nabycia praw emerytalnych 31 VIII 1974 r. i przejścia z czasem na emeryturę, kontynuowała pracę zawodową w wymiarze godzinowym, aż do 1981 r. Przez cały okres pracy pedagogicznej specjalizowała się w nauczaniu języka polskiego. Osiągała bardzo dobre wyniki w nauczaniu. Jej uczniowie uzyskiwali wielokrotnie I miejsca w olimpiadach powiatowych, a dwukrotnie I i II miejsca w olimpiadach wojewódzkich. W 1959 r. prowadziła zespół metodyczny „Ogniska”. W 1973 r. zorganizowała i wyposażyła pracownię języka polskiego w szkole, za co otrzymała nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania I stopnia.

Przez cały czas swej pracy nauczycielskiej prowadziła bezinteresownie zespoły artystyczne. W Przedborzu podjęła tę pracę na nowo w 1954 r. Również tu utworzyła spośród uczniów swej szkoły folklorystyczny zespół artystyczny pieśni i tańca, który często występował dla miejscowej i okolicznej ludności, zakładów pracy, a także w stolicy. Prowadziła także świetlicę szkolną. W oparciu o działania świetlicowe funkcjonowały szkolne zespoły artystyczne: taneczny, recytatorski i dramatyczny, który od 1957 r. w eliminacjach powiatowych co rocznie zajmował I miejsce. W całej swej karierze zawodowej miała przyznawany dodatek specjalny dla wybitnych pedagogów. W sierpniu 1956 r. otrzymała podziękowanie (i nagrodę pieniężną) z Wydziału Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Końskich za pracę w dziedzinie wychowania młodego pokolenia.

Przez 3 kadencje była aktywną radną Powiatowej Rady Narodowej w Końskich. Pracowała owocnie, jako przewodnicząca Komisji Oświaty i Kultury. W tym okresie była rzecznikiem wybudowania Szkoły Pomnika Tysiąclecia Państwa Polskiego w Przedborzu. Do 1939 r. należała do ZNP, a po wyzwoleniu do ZNP, TSŚ, TPPR.

Zachowała wdzięczną pamięć uczniów i społeczeństwa. Uczniowie wspominają, że umiała i chętnie popisywała się pamięciowym opanowaniem całego „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza.

Zmarła w 1999 r. Spoczywa na miejscowym cmentarzu.

Odznaczona: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, odznaką „Za zasługi dla Kielecczyzny”, Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, Złotą Odznaką ZNP i odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.

Joanna Będkowska