tryjarski eugeniuszTRYJARSKI Eugeniusz (1871-1944) lekarz otolaryngolog

Urodził się 25 XII 1871 r. w Przedborzu w rodzinie lekarza Antoniego (syn Stanisława i Kunegundy Wołowicz) i Wiktorii Kunegundy z Nowickich.

Rodzice pobrali się w przedborskim kościele 28 VI 1869 r. Jego ojciec jako młody lekarz prowadził praktykę w Przedborzu. Matka była córką Ludwika, urzędnika do szczególnych poruczeń Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu zamieszkałego we wsi Taras. Wcześniej, w 1826 r. był on dzierżawcą wsi Pijanów i świadkiem na ślubie (zob.) Jana Lamberta de Lor.

Akt urodzenia Wiktorii Kunegundy w 1847 r. podpisał m.in. guwerner dzieci Nowickich, Wojciech Szaranowicz. Ciekawostką jest też czworo jej rodziców chrzestnych: (zob.) Franciszek Leski i Amalia Kulczycka oraz Karol Lembke i Franciszka Rothel.

Antoni Tryjarski miał już tradycyjnie dwoje rodziców chrzestnych. Zostali nimi dziadek ze strony matki Ludwik Nowicki lat 74 i Anna Nowicka.

Dr Antoni Tryjarski zapewne przed 1884 r. opuścił Przedbórz, bowiem Eugeniusz w l. 1884-91 uczył się w gimnazjum w Siedlcach i tam zdobył świadectwo dojrzałości. W 1891 r. rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Studia ukończył w 1897 r. uzyskaniem dyplomu lekarza. Przez 3 lata był asystentem doc. W. Jaworskiego na Oddziale Chorób Wewnętrznych i równocześnie w ambulatorium laryngologicznym dr. Świąteckiego w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. W okresie 1899-1900 pracował też jako pomocnik dyrektora uzdrowiska w Nałęczowie. Od 1900 do połowy 1904 r. uzupełniał swe studia w Berlinie, Pradze i Wiedniu. W tym też okresie urządził szpital w osadzie fabrycznej Grodziec w Zagłębiu Dąbrowskim.

Od 1904 r. pracował w Warszawie przy dr. Heryngu oraz przy laryngologu dr. Dmochowskim. Jednocześnie w l. 1909-1910 był asystentem w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Przez pewien czas pracował też na oddziale chirurgicznym dr. Bronisława Sawickiego, prowadząc jednocześnie ambulatorium dla chorych na nos, uszy i gardło.

W 1920 r. był etatowym lekarzem otolaryngologii w swoim macierzystym szpitalu.. Jako specjalista był wzywany m.in. do prezydenta RP Ignacego Mościckiego. Podczas oblężenia Warszawy w 1939 r., urządził punkt sanitarny w kamienicy przy ul. ks. Skorupki 14 (?) i udzielał pomocy rannym żołnierzom i osobom cywilnym. W czasie okupacji mieszkał we własnej willi w Milanówku. Żył w osamotnieniu, bez bliższej rodziny.

Zmarł 14 III 1944 r. w wieku 72 lat, w bliżej nieznanych okolicznościach. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim, kwatera 106, rząd 6.

Z jego publikacji znane są: „Projekt walki z wścieklizną” (Świat Zwierzęcy 1937) oraz “Ośmiolecie” (1919-1920). Działacz Polskiej Ligi Przyjaciół Zwierząt w której piastował różne funkcje.

Informacje Krystyny Stanisławskiej; fotografię udostępnił właściciel strony http://www.stareatelier.pl/; http://genealodzy.pl/; http://rodzinastrychalskich.pl

Wojciech Zawadzki