henryk_zieliskiZIELIŃSKI Henryk (1903-1940) podporucznik rezerwy

Urodził się 15 VII 1903 r. w miejscowości Kolubiakino (Rosja), gdzie około 8 lat przebywali jego rodzice (zob.) Ksawery i Władysława z Sandeckich. Do Rosji rodzina Zielińskich wyjechała z dwu- czy trzyletnią córeczką Wacławą, a tam urodzili się im Edward, Czesława i Henryk.

Starsze dzieci zapamiętały chrzest Henia. Odbywał się on w którymś z polskich domów. Posłano po katolickiego księdza. Dzieci ustawiano na stołeczkach. Ksiądz polewał ich główki wodą święconą, a na język sypano szczyptę soli. W czasie chrztu mały Henio powiedział: pozwoliłem sobie głowę polać wodą, ale nie pozwolę sobie włożyć soli do ust. Dzieci były wychowywane w atmosferze szacunku i miłości do Polski, ale równocześnie i tęsknoty za krajem. Tęsknota, ale w dużej mierze rozruchy rewolucyjne w 1905 r. w Rosji przyspieszyły powrót całej rodziny do Polski.

Najpierw na jakieś dwa lata zamieszkali w Rudzie Malenieckiej, później przybyli do Przedborza i tu osiedli na stałe. Ksawery Zieliński założył znany z dobrej marki, warsztat ślusarski. Syn Henryk odznaczający się dużą inteligencją i zdolnościami do nauki, po skończeniu miejskiej szkoły w Przedborzu i po złożeniu egzaminów wstępnych, rozpoczął naukę w Państwowym Gimnazjum im. Św. Stanisława Kostki w Końskich. Nauka trwała 6 lat. Po zdaniu egzaminów przed Komisją Egzaminacyjną w czerwcu 1924 r. otrzymał świadectwo dojrzałości – o całkowitym ukończeniu nauk gimnazjum humanistycznego (męskiego) z orzeczeniem, że jest przygotowany do studiów wyższych.

Tegoż roku, 17 IX 1924 r. został immatrykulowany w poczet studentów Uniwersytetu Warszawskiego. W l. 1924-1929 studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Były to lata trudne dla Polski, dla narodu, również dla studentów. Aby podołać wydatkom związanym ze studiami, udzielał korepetycji.

W okresie 15 VIII 1929 – 24 VI 1930 r. odbył naukę w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie z wynikiem „zupełnie dobrym” i lokatą 19/55. Podporucznikiem został mianowany ze starszeństwem od 1 I 1932 r. Potem jeszcze kilkakrotnie odbywał ćwiczenia wojskowe (14 VIII – 16 IX 1933 r.; 27 XII 1935 – 14 I 1936 r.; 27 VII – 21 VIII 1937 r.). Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto III.

Na początku 1931 r. w Warszawie, w katedrze Św. Jana Chrzciciela Henryk Zieliński zawarł związek małżeński z (zob.:) Reginą Jadwigą z Duńskich, pracownicą Urzędu Miejskiego w Przedborzu. Mieli troje dzieci: Elizę, Halinę i Andrzeja.

W l. 1935-1936 był zatrudniony w Izbie Skarbowej w Warszawie, a od 1 VII 1937 r. został urzędnikiem Centralnego Okręgu Przemysłowego w Warszawie. W pracy zyskał uznanie i bardzo dobrą opinię. Dyrekcja COP skierowała go od 26 VIII 1939 r. do Trześni w pow. tarnobrzeskim, gdzie budowano zakłady zbrojeniowe, z zadaniami organizacyjnymi.

Tymczasem w końcu sierpnia 1939 r. ogłoszono mobilizację i ppor. Henryk Zieliński 1 IX 1939 r. zameldował się w macierzystym 79. Pułku Piechoty w Słonimiu (20. DP). Uczestniczył w walkach pułku, m.in. pod Mławą, jako dowódca plutonu. Po wycofaniu do Warszawy, walczył na terenie Cytadeli, gdzie został ciężko ranny.

Pod koniec stycznia 1940 r. jego żona otrzymała zawiadomienie ze Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, że w szpitalu od 10 IX 1939 r. na leczeniu przebywa podporucznik Henryk Zieliński. Udała się natychmiast do Warszawy wraz z matką Henryka, Władysławą. Szpital na zewnątrz i wewnątrz był strzeżony przez Niemców. Po przekupieniu strażników udało im się odwiedzić przez niedługi czas rannego. Dnia 6 II 1940 r. przyszło zawiadomienie o śmierci ppor. Zielińskiego. Został pochowany, jak wszyscy zmarli wojskowi na terenie Szpitala Ujazdowskiego.

Aby stwierdzić autentyczność zawiadomienia, żona wraz z matką Henryka oraz jednym z przyjaciół zmarłego ponownie udali się do Warszawy. Po kolejnym przekupieniu strażników i grabarza potwierdzili prawdziwość tej wiadomości. Dopiero po wyzwoleniu nastąpiła ekshumacja pochowanych żołnierzy WP z terenu szpitala. Ppor. Henryk Zieliński został pochowany na Cmentarzu Wojskowym (dziś Komunalnym) na Powązkach w Warszawie w kwaterze Obrońców Warszawy w 1939 r. w al. 10A.

Dokumenty i fotografie rodzinne. ROR 1934.

Halina Zielińska